საუბრები ინტერნეტ მეგობართან

რამდენიმე წლის უკან, მაშინ როდესაც ჩემი ყოფიერება არცთუისე მრავალფეროვანი იყო, და შემოიფარგლებოდა სკოლა-სახლი, სკოლა-სახლით, ძალიან ბევრი ინეტრენეტმეგობარი გავიჩინე. სწორედ იმ მიზნით, რომ საინტერესო ადამიანებთან ურთიერთობით უფრო საინტერესოდ გამეტარებინა დრო. მათგან დღემდე ერთი ადამიანი შემომრჩა. ერთმანეთი სამი წლის წინ გავიცანით და გაცნობიდან პირველივე დღეს ერთმანეთს სახელები შევურჩიეთ. მე დეივის ვეძახი, ის ენის. ერთმანეთთან საკმაოდ საინტერესო მიმოწერები გვაქვს ყოველთვის და გადავწყვიტე ცოტა რამ აქ, თქვენ, გაგიზიაროთ.

  • ენი: როგორ ხარ დეივი?
  • დეივი: უკეთესადაც შეიძლება, შენ?
  • ენი: ნორმალურად, სხვა პასუხს ველოდი
  • დეივი: არაპროგნოზირებადობას რა ჯობს
  • ენი: უკეთესად რომ იყო რა არის საჭირო
  • დეივი: სიტყვაძუნწობა და გამბედაობა.
  • ენი: სიტყვაძუნწობა-შენი?
  • დეივი: დიახ, „ბრძნად მეტყველებაი ვერცხლი არს წმიდაი, ხოლო დუმილი – ოქროი რჩეული“ ხომ გაგიგია. ფუჭსიტყვაობა ანადგურებს ბევრ რამეს
  • ენი: ზოგჯერ სიჩუმეც ანადგურებს ბევრ რამეს
  • დეივი: კი, ყველაზე კარგი ოქროს შუალედის მოძებნაა, რომელიც ძალიან რთულია, მაგრამ სირთულეებს რა სჯობს
  • ენი: გყავს ისეთი ადამიანი რომელთანაც ამ შუალედს არ იცავ და სრულიად ღია ხარ მისთვის?
  • დეივი: მე არავისთან არ\ვერ ვიცავ ამ შუალედს, სულ ვფუჭსიტყვაობ, გახსოვს რომ მკითხე რა არის იმისთვის საჭირო რომ უკეთ იყოო, სწორედ ეს – ვოყო სიტყვაძვირი. ადამიანს თავი არ უნდა მოაბეზრო თუ არ გინდა მისთვის გაუფასურდე.
  • ენი: მესმის რასაც ამბობ, მეც გამომიცდია ის გრძნობა, მარტო რომ დარჩები საკუთარ თავთან და გაიაზრებ რამდენი ილაყბე უაზროდ, არასასიამოვნოა ნამდვილად.
  • დეივი: რემარკის ფრაზა არ მახსოვს მაგრამ ეს შინაარსი ჰქონდა: რა უბადრუკი ხდება ჭეშმარიტება როდესაც მას გამოვთქვამთ
  • ენი: ნამდვილად მასეა. რა განაღვლებს? ოღონდ ეს ისეთი კითხვა არაა ცინიკურად რომ იციან ხოლმე.
  • დეივი: ზევით რაც ვახსენე მაგის გარდა? აჰ უი ჩვენ მარტო სიტყვაძვირობის საჭიროება განვიხილეთ, მე კიდევ გამბედაობა ვახსენე
    (სიტყვაძვირობათქო და რამდენს ვლაყბობ, ფსევდოინტელექტუალობის ეტალონი ვარ გულწრფელად)
  • ენი: ლაყბობა ცოტა სხვა რამეა, ამ საუბრისგან საკმაოდ შორს, ასე რომ გისმენ გულისყურით, რას გულისხმობ გამბედაობაში, უფრო კონკრეტულად
  • დეივი: ხშირად ადამიანებმა წუთიერი სიამოვნებები უნდა დავთრგუნოთ გრძელვადიანი მიზნებისთვის. ანუ ცდუნებები უნდა დავთრგუნოთ, ცუდი ჩვევები და ასე შემდეგ. არამარტო გრძელვადიანი,თუნდაც იმ მომენტით ტკბობის ალტერნატიული გზა ვეძიოთ და გამოვიდეთ კომფორტის ზონიდან რასაც გამბედაობა სჭირდება ჩემი აზრით.
  • ენი: ერთმანეთს ხშირად სულაც არ გამორიცხავს მიზანი და წუთიერი სიამოვნებები ცხოვრება სწორედ ეგაა, რაც შეიძლება ბევრი რამ უნდა მოასწრო. განა ღირს რაიმე ერთზე კონცენტრაცია, როცა ირგვლივ ამდენი რამაა?! ანუ როგორც მივხვდი შენ ერთი მიზნისთვის სხვა პატარა სიამოვნებებზე უარის თქმა არ შეგიძლია?
  • დეივი: მე კომფორტის ზონიდან ვერ გამოვდივარ რომელიც მანადგურებს. ეს უკვე დიდი პრობლემაა, მაგრამ დიდი ცდუნებაა იჯდე თბილ ოთახში და არაფერი აკეთო ვიდრე ცივ ოთახში იკითხო, უხეშად რომ ვთქვათ.
  • ენი: მესმის და გეთანხმები, მაგრამ რამდენადაა თბილი ოთახის დატოვება გამბედაობა, როდესაც წინასწარ იცი რომ იქ ცივი ითახია წიგნებით სავსე და მეტი არაფერი. გამბედაობა ხომ ისაა როდესაც არ იცი წინ რა გელოდება და ერთგვარ რისკზე მიდიხარ
  • დეივი: ეგეც, მაგრამ ისიც გამბედაობაა გადადგა ნაბიჯი პროგრესისკენ და მიატოვო „ თბილი ოთახი“ თან ეს გააკეთო დამოუკიდებლად, დახმარების გარეშე.
  • ენი: მთავარი აქ მოტივაციაა, თუ მოტივაცია არ გაქვს არაფერი გამოვა.
  • დეივი: კი მოტივაცია რა თქმა უნდა, ხოდა სწორედ შენ თავს რო მოტივაცია შეუქმნა მაგას უნდა მყარი ნაბიჯის გადადგმა რასაც გამბედაობა სჭირდება რეალურად ადამიანი რომ იყოს პროდუქტიული საჭიროა მშობლების ჩართულობა, ქცევითი მოდელი და არა მარტო ჭკუის დარიგება .
  • ენი: ერთი კვლევა წავიკითხე ამასწინად, მე-20 საუკუნეში ჩაატარა ერთმა პათოლოგმა. ბავშვთა სახლიდან 20 ბავშვი აიყვანა და ორ, 10 კაციან გუნდად გაყო, ერთ ჯგუფს ისეთი აღმზრდელები მიუჩინა რომლებიც ბაშვებს ეუბრეოდნენ თუ როგორი ნიჭიერები არიან, როგორი ლამაზები და კარგები… მეორე გუნდს კი პირიქით, ამღზდელები მათ ამცირებდნენ და ეუბნეოდნენ რომ არარაობები არიან. შედეგმა აჩვენა რომ ის ბავშვები რომელიც თბილ გარემოში აღიზარდა, წარმატებული ადამიანები გამოვიდნენ. მეორე გუბდის ბავშვები კი პირიქით, სამმა მათგანმა თავი მოიკლა, ჩაკეტილი და დეპრესიული ბავშვები დადგნენ. გარემოს დიდი მნიშვნელობა აქვს, თუ სად მოვხვდით. ხშირად გადამწყვეტიც.
  • დეივი: მაგრამ ისიც უნდა გავითვალისწინოთ, რომ თავის მსხვერლპლად გასაღებაზე მარტივი არაფერია
  • ენი: უბრალოდ ჩვენ მაინც უნდა ვეცადოთ საკუთარი თავის ყველაზე კარგი ვერსიები ვიყოთ.
  • დეივი: და ჩვენ თავს უნდა გავუწოდოთ ხელი.
  • ენი: კიკიკი. უნდა ვიბრძოლოთ.

Draft (11.04.2018)

როდესაც საკუთარი თავით უკმაყოფილო ხარ. დღეები დღეებს მისდევს და იმის ნაცვლად რომ რაიმე სასიკეთოდ შეიცვალოს, უფრო და უფრო გიღრმავდება საკუთარი თავის მიმართ პროტესტი. უფრო და უფრო ითრგუნები, შინაგანად იჭამ თავს და მაინც ვერაფერს ცვლი. მერე დაფიქრდები და პირველი რაც თავში გაგიელვებს ისაა, რომ საკმარისად კარგი არა ხარ. ეს ძალიან გაგამხიარულებს, რადგან საკუთარ თავს დასცინებ, თუ როგორი ცოდოა, თურმე კარგობაზეც ჰქონია პრეტენზია.

მერე ამ ბლოგზე შემოხვალ და ისევ, უაზრო, სიცარიელეში გაფანტული ფიქრების გარდა რომ ვერაფერს იპოვი საკუთარ თავში, დასაწერიც არაფერი გექნება, კომპიუტერს გამორთავ და დასაძინებლად გაეშურები.

დღევანდელი დღე განსაკუთრებულია, რადგან თავს უფლება მივეცი ის უაზრობები ვწერო რაც ხელზე მომადგება.

გახსოვდეს სიკვდილი

სიკვდილი საშინელი რამაა, არა, განა იმას ვამბობ რომ არასოდეს მინდა მოვკვდე, უბრალოდ ძალიან მძიმეა იმ ადამიანებისათვის ვისაც სიკვდილის დანახვა შეუძლიათ, თორემ მათ ვისაც უკვე დაახუჭინა სიკვდილმა თვალები მათთვის სიკვდილი არაფერია.

გუშინ ავტობუსში საინტერესო საუბარს მოვკარი ყური, 82 წლის ბებო, მეორე – 76 წლის ბებობს გამოეხმიანა. ჯერ ასაკი ჰკითხა, მერე შეუქო გარეგნობა ასაკთან შედარებით, მაგრამ თან დააყოლა – ეჰ, 6 წელი ისე გაივლის ვერც კი მიხვდები. იციი ზოგჯერ ვფიქრობ, სიცოცხლე სასჯელია თუ საჩუქარი. წლების წინ კაცის მკვლელს ვიცნობდი რომელმაც 100 წელს მიაღწია, რაღა დასამალი ეგაა და მამაჩემის ძმა იყო, თავიდანვე ვიცოდი როგორი მძიმე ცოდვა ჰქონდა აკიდებული და როდესაც მას ვუყურებდი ხანშიშესულს, მაშინ მივხვდი, რომ ღმერთმა ის სიცოცხლით დასაჯა. ახლა მე მოვხუცდი და მეშინია, ვაი თუ ღმერთს იგივენაირი სასჯელი გაუმზადებია ჩემთვის.

ამ საუბარმა ძალიან იმოქმედა ჩემზე, ზოგადად მოხუცების თვალით სამყარო როგორი სხვანაირია მაგაზე დამაფიქრა. თუმცა არ შემიძლია არ დავწერო სულ რაღაც 3 კვირის წინ გადახდენილი ამბავი, რომელიც დიდი ხანია მინდოდა დამეწერა მაგრამ ამ დრომდე ვერ შევძელი. მოკლედ, ერთ დილას, მოწმენდილ ცაზე მეხის გავარდნასავით გავიგე, რომ მამაჩემი ძვლების ექიმთან იყო და მან სისხლის ანალიზზე დაყრდნობით სიმსივნე ივარაუდა და ამ ვარაუდის დასადასტურებლად სასწრაფოდ გააგზავნინა ანალიზი გერმანიაში. მოკლედ, ძალიან მიჭირს დავწერო ამ პერიოდზე, რადგან უმძიმესი იყო. 10 დღე პასუხების მოსვლამდე, ძალიან ბევრი დრო მქონდა ფიქრისთვის, ისე მოხდა რომ არდადეგები მქონდა და ძირითადად სახლში ვიყავი. ამ დროის მანძილზე კი ბევრი რამ სხვანაირად დავინახე.

  • ღამით ვერ ვიძინებდი და სულ ტირილი მინდოდა, სხვა რამეზე უბრალოდ ვერ ვფიქრობდი და მივხვდი რომ ძლიერი სულაც არ ვყოფილვარ.
  • ის რაც გადმოცემით ვიცოდი, ახლა თავად გავაანალიზე, რომ სიკვდილის წინაშე ადამიაენები უსუსურები ვართ.
  • მივხვდი როგორი უმძიმესი ტკივილი ტრიალებს იმ ოჯახებში, რომლებშიც მსგავსი რამ ტრიალდება.
  • დავინახე როგორ უაზროდ ვფლანგავთ ადამიანები დროს, რომ იმაზე ნაკლებ სითბოს გავცემთ, ვიდრე საჭიროა და არ ვცდილობდი პირადად მე ყოველ დღე გამეხარებინა საყვარელი ადამიანები.
  • მივხვდი რომ ყველაფერი უაზრო იყო რაზეც კი ვდარდობდი იმიტომ, რომ საყვარელი ადამიანების კარგად ყოფნაზე უფრო მნიშვნელოვანი რამ არ არსებობს.

როდესაც კარგი პასუხი მოვიდა, უბრალოდ არ მჯეროდა, მეგონა მატყუებდნენ, რადგან ცუდს მოველოდი. დაამ მემგონი პესიმისტიც აღმოვჩნდი რეალისტობაზე რომ ვდებდი თავს. რამოდენიმე დღის მერე დედაჩემმა საუბრის დროს, კონტექსტიდან ამოვარდნილად, ძალიან მშვიდად მითხრა რომ უგულო ვარ. არ მწენია, რადგან ზუსტად ვიცი დღემდე ჰგონიათ ჩემებს, რომ ეს ამბავი დიდად არ განმიცდია. ახლა რომ ვიხსენებ ჩემს თავს, ხომ, იმაზე მხიარული ვიყავი ვიდრე ჩვეულებრივ, იმაზე უფრო დამჯერი, თბილი…. მაგრამ ამ პერიოდში ჩემს ოთახში ხშირად შევდიდოდი ცრემლების ჩასაყლაპად.

და დროა დავასრულო ჩემი არც თუ ისე პატარა ბლოგი, უბრალოდ სწავლის დროს უცნაურმა ფიქრებმა შემომიტიეს, დავფიქრდი, როგორი სიკვდილით მოვკვდებოდი არჩევანი რომ ჩემზე იყოს და მოვიფიქრე – სიხარულისგან რომ გული გამისკდეს. დაამ მერე აქაურობა გამახსენდა, მომნატრებია ❤

შავი თუთა

ხშირად გამიგონია – ქართული კინო-ხელოვნება ჩაკვდა და 21-ე საუკუნეში ნურმალური აღარაფერი გადაუღია ქართველსო.  ძველ, ლეგენდად ქცეულ ფილმებს კი ყოველ ახალ წელს ამეორებენ და ამეორებენ, იმდენად ხშირად, რომ მთელს მოსახლობას დაღეჭილი გვაქვს ათასი ათასჯერ. რაც ცოტა არ იყოს და მოსაბეზრრებელია, მითუმეტეს იმის ფონზე, რომ მართლაც იქმნება ხარისხიანი კინო და მისი პოპულარიზაცია მედიისგან საერთოდ არ ხდება.

დღეს ვნახე გაბრიელ რაზმაძის “შავი თუთა”. ეს მოკლემეტრაჟიანი ფილმი 2011 წელს არის გადაღებული და მასში მხოლოდ 4 მსახიობი თამაშობს:

  1. მაქსიმე მაჩაიძე(KayaKata) 
    11070255_739882132797729_9222972629222353292_n

დღეს უმეტესობა ამ ადამიანს კაიაკატას სახელით იცნობს, სანამ ფილმს ჩავრთავდი ვიფიქრე, მაქსიმე საკუთარ “მე”-სთან მიახლოებულ პერსონაჟს ითამაშენბდა, თუმცა უნდა ავღნიშნო, რომ დღევანდელი კაიაკატა ფილმის პერსონაჟ ნიკას მხოლოდ ხმის ტემბრით თუ მოგაგონებთ.

2. ნატა ბერაძე

ნატა ცნობილი ქართველი მოდელი იყო ერთი პერიოდი.

3.ზურაბ ბეგალიშვილი

პროფესიით მსახიობია, მისი სიტყვები შეიძლება დიდად არაფრისმთქმელი იყოს ფილმში მაგრამ თვალები ძალიან ბევრს ამბობენ. ამ კაცის შესრულებამ ჩემზე უდიდესი შთაბეჭდილება მოახდინა.

4. თამარ ბუხნიკაშვილი

ფილმის ქრონომეტრაჟი 28 წუთია და მისი წარმოებისათვის სახელმწიფომ 29 000 ლარი გამოყო. ისტორია გოგოს და ბიჭის ურთიერთობაზეა აგებული და ძალიან ბევრის თქმას ასწრებს 28 წუთში. ცხოვრებაა, რომელიც ადამიანს ფრთებს აჭრის და საკუთარი ოცნებების დავიწყებას აიძულებს, ნათლადაა ნაჩვენები. ნიკა, რომელიც თვითმფრინავების აწყობით არის გატაცებული, მაღაროელი ხდება და იმის მაგივრად რომ ცაში აფრინდეს, მიწისქვეშეთში ამოყოფს თავს. ანი კი ახალგაზრდა გოგონაა, რომელიც მშობლების სურვილებს არ ღალატობს და ექიმობას გეგმავს, განა იმიტომ, რომ მას უნდა, არამედ იმიტომ, რომ ეს მშობლებს უნდათ. ნიკა და ანი ერთმანეთს მხოლოდ 3 დღით ხვდებიან, თუმცა ერთმანეთის ცხოვრებაში ღრმა კვალს ტოვებენ, მათი ისტორია ვითარდება დაცარიელებული ქალაქის ფონზე სადაც ყველაფერს ცოტაც და სიძველე შთანთქავს. ამ სიძველეში კი ახალი გრძნობები იბადება, რომელიც მალევე ქრება, რადგან ორ ახალგაზრდას ერთმანეთს აშორებს.

👤👣

მაშინ როდესაც ყველაზე ცივი თვე დადგება და ჩემი სხეული სიცივისაგან, სული კი მარტოობისაგან დაიწყებს თრთოლვას, იქნებ გამოჩნდე…

მაშინ, როდესაც კიდევ ერთხელ ავაგებ დიდ კარავს ფუმფულა გადასაფარებლისაგან და შიგნით სივრცეს დავტოვებ საკმარისს, რომ შენც დაეტიო, რომ ის მკრთალი ფერები, რომელსაც გადასაფარებელი წარმოქმნის ზევით, ერთად დავთვალოთ…

მაშინ, როდესაც დღიურის წერით დავიღლები და საჩვენებელი თითი ჩამედრიკება, გულდამძიმებული კი ვერ გავიგებ, რაა საშველი იქნებ მოხვიდე და მკითხო, თუ რა მჭირს….

მაშინ, როდესაც გავალ სახლიდან საკმაოდ გვიან და ბნელ ღამეს შევეფარები, ანაც დავტკეპნი იმ გზებს, რომელიც უკვე ათასჯერ გავიარე, იქნებ მოხვიდე და სხვა გზით წავიდეთ…

და თუ გამოჩნდი, ალბათ ბევრ ტკბილს მოვიმარაგებ, რომ დავტკბე. მერე ალბათ ზაფხულის ყველაზე ცხელ თვეზეც დავწერ რამეს, უფრო დიდი კარავის აშენებას ვისწავლი და ძველ გზებსაც დავივიწყებ.

მთავარია მივხვდე, რომ გამოჩნდი.

2018 წლის შეჯამება

რთულია დავიწყო 2018 წლის შეჯამება, მაშინ, როდესაც 31 დეკემბერი წინ არის… ეს წელი უსაზღვროდ დიდი ფაზლივით გამოიყურება – 365 პატარა ნაწილი, რომელიც ერთმანეთს ავსებენ და ერთი ნაწილი, რომელიც ხვალ შეემატება არ მაძლევს სრული სურათის დანახვის საშუალებას, თუმცა რა თქმა უნდა ძირითადი გამოსახულება უკვე ცალსახაა.

2018 წელი მეგობრებთან ერთად დავიწყე და მართლაც უამრავი მოგონებები დაგვიგროვდა 8 ადამიანს, გუნდს რომელსაც „ბომჟები„ დავარქვით. ბომჟები იმიტომ, რომ ყველა ერთნაირად ვგიჟდებით ერთად დალევაზე და „ბომჟებივით„ ხშირად გვიქეიფია. თუმცა წლის ბოლოს რაღაც შეიცვალა, რაც უფრო გვიახლივდებოდა 2019 წელი, მით უფრო იზრდებოდა დისტანცია ჩვენს შორის. არვიცი ეს რისი ბრალია, თუმცა ბევრი მცდელობის მიუხედავად, აღადგინო გახლეჩილი 8 ადამიანის ურთიერთობა, საკმაოდ რთული აღმოჩნდა…

მარტივი არც სტუდენტობა ყოფილა, უამრავ უცხო ადამიანში ჩავარდნა ძალიან დისკიმფირტული იყო და არის ჩემთვის. უფრო ბევრი სითბოა სტუდენტებს შორის ერთი შეხედვით, მაგრამ სამაგიეროდ ორჯერ მეტი სიყალბე. ერთისიტყვით თავის დამკვიდრების პროცესი იმდენად საშინელებაა ჩემთვის, რომ ვაღიარებ, მიუხედავად საინტერესო მასალისა მაინც არ მიხარია უნიში წასვლა.

რა თქმა უნდა ცუდთან ერთად კარგიც თან მოიყოლა 2018-მა. ერთმაც და მეორემაც ბევრი რამ მასწავლა, სხვა თვალით დამანახა არსებული რეალობა და ვთვლი, რომ უკეთესობისკენაც შემცვალა.

2018 წელს:

  • დავამთავრე სკოლა.
  • გავხდი სოც. პოლის სტუდენტი.
  • ვიმოგზაურე უკრაინაში.
  • დავიწყე კერვის სწავლა.

რატომღაც გადავიფიქრე დაწვრილებით ჩამომეწერა მომხდური, მაგრამ სიამოვნებით ვიტყვი, თუ რას ველი 2019-ისაგან. მინდა, რომ ჩემი ადგილი ვიპოვო იქ, სადაც თავს დეკორაციის ნაწილად ვგრძნობ, მინდა რომ საკუთარი როლი და ფუნქციები შევიძინო. მინდა, რომ ძველი მეგობრები არ დავკარგო და უფრო მეტი დრო გავატარო მათთან. მინდა, რომ უფრო მეტად ვიყო ბედნიერი და მიხაროდეს ყოველი დილა. კიდევ, ისიც მინდა, რომ არ დავივიწყო აქაურობა და უფრო ხშირად ვწერო.

და ბოლოს, შენ, მკითხველო, ძალიან დიდი მადლობა. იმისათვის, რომ ყველაზე ძვირფასი რამ – დრო, ჩემი პოსტისათვის გამონახე💛

მოგზაური

ეს ჩემი ხელწერაა, მაშინ ვჩნდები როდესაც ადამიანებს ვჭირდები. ისიც უნდა აღინიშნოს, რომ არასოდეს ვცდები, თითქოს მე-6 შეგრძნება მაქვს, რომელიც მკარნახობს სად ვიგრძნობ თავს საჭირო სუბიექტად. ამით ორ კარგ საქმეს ვაკეთებ, ვეხმარები ადამიანებს რომ თავი მარტო არ იგრძნონ და პირიქით, ამ ადამიანების არსებობა მაიძულებს მჯეროდეს, რომ ჯერ კიდევ წარმოვადგენ რაიმეს. ყველა ადამიანი მასე არაა? სასოწარკვეთას არაფერი გიკლია, როდესაც აცნობიერებ, რომ არავის სჭირდები და ჩვეულებრივი ნაგავი ხარ, რომელიც დედამიწას უბრალოდ ამძიმებს. ასეთი ინფორმაციის გადახარშვის შემდეგ კი უბრალოდ ნიჰილისტი ხდები და ორჯერ უფრო გიმძიმს ყოფიერების ატანა. სცენარს ხშირ შემთხვევაში თვითონ ვწერ და „პაციენტშიც„ მალევე ვხედავ პროგრესს, რომელიც ჩემი თერაპიის შედეგია. ყველაფერი თითქოსდა კარგადაა, თითოს ასე დაწყებული ურთიერთობა უფრო მყარიც უნდა იყოს, მაგრამ ვეღარ ვაგრძელებ… ერთი კონკრეტული მიზეზი არ არსებობს ამის ასახსნელად, მაგრამ განცდა ერთია-არასაჭიროების, ზედმეტობის, შემაწუხებლობისა და უსარგებლობის ნაზავი.

ხოდა მეც მივდივარ არასაჭირო ადგილიდან, სადმე სხვაგან, სადაც ჯერ კიდევ შემეძლება ჩემი ალრტუიზმით სხვები გამოვაკეთო და საკუთარ თავსაც ვუშველო. და ასე გრძელდება დიდი ხანია… უბრალოდ მარტო ყოფნის ჟამს გამკრავს ხოლმე ფიქრი, ნუთუ არ შეიძლება პირიქით მოხდეს და ვინმემ ჩემი დახმარებით იგრძნოს თავი უკეთ, ისიც მაინტერესებს მივცემდი თუ არა წასვლის საშუალებას.

მაგრამ მასე რომ მოხდეს ალბათ მოგზაურობას უნდა შევეშვა…

ძვირფასო მე

ეს წერილი 2017 წლის 31 დეკემბერს მივიღე, ერთი საინტერესო საიტის მეშვეობით, საიდანაც შეგიძლია წერილი ისე გააგზავნო, რომ მისვლის თარიღი წინასწსრ განსაზღვრო. დიდი დრო გავიდა მას შემდეგ, უკიდეგანოდ ბევრი რამ შეიცვალა, მაგრამ ამ წერილს აქ და ახლა ვაქვეყნებ…

გწერ 2017 წლის 4 ოქტომბრიდან.

ხატ, ეს მე ვარ ******, ნუ შენთვის გოჭი, 31 დეკემბერი ავარჩიე რატომღაც… ამ წერილით მე იმის შეხსენება მინდა რაოდენ მიყვარხარ (ხო ხედავ სენტიმენტალურიბაც შემიძლია)… ყოველთვის შენ იგონებ მსგავს გასართობებს, თორე აბა ჩემ უაზრიბას გაძლება ხომ უნდა… მოდი დღეს შევეშვები იმას რაოდენ არ მაინტერესებს ახალი წელი და რომ ის ჩემთვის ერთი ჩვეულებრივი დღეა(შევეშვები მეთქი და მაინც ტვინი წავიღე) ხოდა, მინდა ჯერ გაამძლეობა გისურვო (ჩემი) ამ ცხოვრების, მერე კიდე ბედნიერება, ბედნიერი ხატია ძალიან მომწონს. ჰო და კიდე ერთი თხოვნაც ბოლოში – არ დატოვო ***** რა…
სიყვარულით შენი გ ო ჭ ი
**** ძალიან უყვარხარ, იმიტომ რომ ამ ზამთარში შენ მისი სითფო ხარ ❤

ბედის ირონიაა, რომ როდესაც წერილი მომივიდა ჩვენს შორის ყველაფერი გამქრალიყო, წავედი და თან გავიყოლე ცივი დღეები. მას რა დავუტოვე მაგას ვერ გეტყვით, მაგრამ 04:20-ზე რომ ეს წერილი გაგახსენდება, დაახლოებით ნახევარი საათი კი მის ძებნაში გაატარებ დროს, მემგონი იმსახურებს აქ დაბინავებას.

I can…

შემიძლია გადავბრუნდე და დავიძინო, 03:19 -ია ხვალ დილით ადრე ავდგე და ცხოვრებაც უფრო ბევრი მოვასწრო, მაგრამ ასე მარტო დარჩენილი-საკუთარ ფიქრებთან და ღამესთან, ბევრად უფრო კარგად ვგრძნობ თავს. თუმცა ხვალ დილით არამგონია ეს კარგი გრძნობა გამყვეს.

შემიძლია ვიყო გულწრფელი და ვუთხრა ყველა ახლობელ ადამიანს, როგორ არარაობად ვგრძნობ თავს, როგორი რთულია ჩემთვის ვიპოვო რაიმე ხელჩასაჭიდი რაც სტიმულს მომცემს, რომ უფრო მეტი მიზეზი მჭირდება ცხოვრებისთვის, ვიდრე ეს დედის და მამის სურვილია, რომ მინდა მეტი ვიგრძნო ვიდრე ეს სევდა და იმედგაცრუებაა. მაგრამ არ ვიქნები გულწრფელი, რადგან შედეგს წინასწარ ვხედავ – ვერგაგებულ და არაფრისმთქმელ სახეებს.

შემეძლო გამომეხატა ის რაც ვიგრძენი, როდესაც მგზავრობისას უცხო ადამიანის ყურსასმენებიდან ჩემი საყვარელი სიმღერის ხმა გავიგონე და მეთქვა რა კარგი გემოვნება აქვს (ჩემი გადმოსახედიდან „კარგი„) ან მივსულიყავი ქუჩის მუსიკოსთან რომელიც ყოველთვის ერთი და იმავე ქუჩაზე მღერის და მეთქვა როგორ მოქმედებს ჩემს ნერვულ სისტემაზე მისი ხმა. მაგრამ არც ეს გავაკეთე, ამის მიზეზი ალბათ ის ჩარჩიებია რომელშიც საზოგადოების წევრები მოვექეცით, რომ თითქოს ქუჩაში მყოფი უცხო ადამიანების პირად სივრცეში შებიჯება არაადეკვატურია, სირცხვილია ან სულაც სიგიჟეა.

ბევრი რამ შემიძლია და არ ვაკეთებ, სწორი მგონია მაგრამ ვგრძნობ, ხვალ არასწორად მივიჩნევ. ღამეც თავისას შვება, ახლა კი მართლა დავიძინებ.

ინტერვალი

როდესაც დატვირთული დღის სიმძიმე არ მაძინებს, მშვენიერი გამოსავალია შემოვიდე აქ და დავწერო რაიმე კარგზე… ბევრი ფიქრი არ დამჭირდა “კარგის” საპოვნელად. მიყვარს ყველაფერი ქართული, ბევრი რამე გვაქვს ისეთი, რაც დიდი ისტორიისაა და შესაბამისად უფრო ღირებულია, მაგალითისთვის მახსენდება: ღვინო, არქიტექტურა, ანბანი, ცეკვა… მაგრამ, სუსტი მხარეებიც გვაქვს. სისუსტე სულაც არაა ნაკლი, რადგან შესაძლებელია სიძლიერედ ვაქციოთ. შორიდან მოვუარე და მივედი სათქმელამდე, ძალიან მიყვარს ქართული მუსიკა და ყოველთვის ვადევნებ თვალს. არა რომელიმე კონკრეტულ ჟანრს, არამედ ყველაფერს, ხატია წერეთელით დაწყებული, ბუნიათიშვილით დამთავრებული. ხოდა თანამედროვე  ქართული მუსიკა, რაც ერთი შეხედვით სუსტია “წერეთლების”, “თედიაშვილებისა” და “ჩხეიძეების” ფონზე, აქა-იქ გამოანათებს ხოლმე “გოგიტიძეებით”, “ყანჩელებით” და  “დიასამიძეებით”.

ხოდა დღეს ერთ-ერთ გამონათებაზე მინდა დავწერო. გუშინ ვიპოვე ეს ჯგუფი, სახელად – “ინტერვალი”, პიარისთვის არავის დავუქირავებივარ, უბრალოდ იმდენად მომეწონა, მინდა გაგიზიაროთ.

giphy

და თუ შენს თავში ფიქრები გაბლანდულია და თანაც, ნეირონული ქსელებით გაბმულია, ყოველდღიური ფერიცვლის მორევში უცებ გაჩნდება შენს ფლეილისტში “ინტერვალი” და ის ოთხი მუსიკა, რომელიც სულ დიდი 5 თვეა რაც დაიბადა, შენს გონებაში შემოიჭრება და თანაც, ისე შემოიჭრება, რომ მათ მუსიკებს შორის ინტერვალი დღითიდღე შემცირდება. თუ “გაგიმართლათ” და ჩემნაირი მსმენელი ხართ, იმდენჯერ მოუსმენთ სანამ ტვინის უჯრედები არ გაგეხეხებათ.

მიუხედავად იმისა, რომ დღევანდელ სამყაროში გაცილებით უფრო ნაკლებად გვიწევს ფიზიკური ლოდინი, რადგან განვვითარდით ასე თუ ისე და წერილი ესემესმა ჩაანცვლა, ცხენი მანქანამ, ბიბლიოთეკა გუგლმა, ჟეტონები ბარათებმა (მეტროში) და ა.შ მაინც გამუდმებით ველოდებით ვიღაცას ან რაღაცას ცხოვრებისაგან. და კი, დამღლელია გამუდმებული ლოდინის რეჭიმი, ალბათ მაგიტომაც შემოეწერათ ასეთი სიმღერა…

31 ოქტომბერს, 6 საათზე მათი კონცერტი იმართება, თსუ-ს სააქტო დარბაზში, ხოდა ძალიან მაინტერესებს როგორი საღამო გამოვა, დასწრება თავისუფალია და იქნებ მოხვიდე კიდეც…

ტანი ეხება და ჰყვება ხმას, ეს ხმა ამ ტანის ფორმას ჰგავს, ბგერები ეხებიან კანს და ტოვებენ დახორკლილ კვალს.

და ბოლოს, გემრიელი ლუკმა შემოვინახე, ალბათ სიყვარულის მერე ზღვაზე თუ დაუწერიათ მუსიკოსებს სიმღერები, ვაჭა ფშაველა კარგად გამოხატავს ზღვის სიდიადეს როდესაც ამბობს – ზღვაში ბევრი წყალი ერევა, მაგრამ ზღვას მაინც ზღვა ჰქვიან და ზღვაც იმიტომ არის, რომ ყველა იმ მდინარეთ იტევს, ისისხლხორცებს და საკუთარს დიდებულს სახელს არა ჰკარგავსო.

ხოდა ჩემო მკითხველო, შენთან დავტოვე ჩემი ჩაფიქრებული ცა, დიდხნიანი პაუზის შემდეგ მემგონი დავბრუნდი და გიტოვებ მუსიკალურ ზღვას, შემდეგ პოსტამდე ❤