შემიძლია გადავბრუნდე და დავიძინო, 03:19 -ია ხვალ დილით ადრე ავდგე და ცხოვრებაც უფრო ბევრი მოვასწრო, მაგრამ ასე მარტო დარჩენილი-საკუთარ ფიქრებთან და ღამესთან, ბევრად უფრო კარგად ვგრძნობ თავს. თუმცა ხვალ დილით არამგონია ეს კარგი გრძნობა გამყვეს.

შემიძლია ვიყო გულწრფელი და ვუთხრა ყველა ახლობელ ადამიანს, როგორ არარაობად ვგრძნობ თავს, როგორი რთულია ჩემთვის ვიპოვო რაიმე ხელჩასაჭიდი რაც სტიმულს მომცემს, რომ უფრო მეტი მიზეზი მჭირდება ცხოვრებისთვის, ვიდრე ეს დედის და მამის სურვილია, რომ მინდა მეტი ვიგრძნო ვიდრე ეს სევდა და იმედგაცრუებაა. მაგრამ არ ვიქნები გულწრფელი, რადგან შედეგს წინასწარ ვხედავ – ვერგაგებულ და არაფრისმთქმელ სახეებს.

შემეძლო გამომეხატა ის რაც ვიგრძენი, როდესაც მგზავრობისას უცხო ადამიანის ყურსასმენებიდან ჩემი საყვარელი სიმღერის ხმა გავიგონე და მეთქვა რა კარგი გემოვნება აქვს (ჩემი გადმოსახედიდან „კარგი„) ან მივსულიყავი ქუჩის მუსიკოსთან რომელიც ყოველთვის ერთი და იმავე ქუჩაზე მღერის და მეთქვა როგორ მოქმედებს ჩემს ნერვულ სისტემაზე მისი ხმა. მაგრამ არც ეს გავაკეთე, ამის მიზეზი ალბათ ის ჩარჩიებია რომელშიც საზოგადოების წევრები მოვექეცით, რომ თითქოს ქუჩაში მყოფი უცხო ადამიანების პირად სივრცეში შებიჯება არაადეკვატურია, სირცხვილია ან სულაც სიგიჟეა.

ბევრი რამ შემიძლია და არ ვაკეთებ, სწორი მგონია მაგრამ ვგრძნობ, ხვალ არასწორად მივიჩნევ. ღამეც თავისას შვება, ახლა კი მართლა დავიძინებ.