როდესაც დატვირთული დღის სიმძიმე არ მაძინებს, მშვენიერი გამოსავალია შემოვიდე აქ და დავწერო რაიმე კარგზე… ბევრი ფიქრი არ დამჭირდა “კარგის” საპოვნელად. მიყვარს ყველაფერი ქართული, ბევრი რამე გვაქვს ისეთი, რაც დიდი ისტორიისაა და შესაბამისად უფრო ღირებულია, მაგალითისთვის მახსენდება: ღვინო, არქიტექტურა, ანბანი, ცეკვა… მაგრამ, სუსტი მხარეებიც გვაქვს. სისუსტე სულაც არაა ნაკლი, რადგან შესაძლებელია სიძლიერედ ვაქციოთ. შორიდან მოვუარე და მივედი სათქმელამდე, ძალიან მიყვარს ქართული მუსიკა და ყოველთვის ვადევნებ თვალს. არა რომელიმე კონკრეტულ ჟანრს, არამედ ყველაფერს, ხატია წერეთელით დაწყებული, ბუნიათიშვილით დამთავრებული. ხოდა თანამედროვე  ქართული მუსიკა, რაც ერთი შეხედვით სუსტია “წერეთლების”, “თედიაშვილებისა” და “ჩხეიძეების” ფონზე, აქა-იქ გამოანათებს ხოლმე “გოგიტიძეებით”, “ყანჩელებით” და  “დიასამიძეებით”.

ხოდა დღეს ერთ-ერთ გამონათებაზე მინდა დავწერო. გუშინ ვიპოვე ეს ჯგუფი, სახელად – “ინტერვალი”, პიარისთვის არავის დავუქირავებივარ, უბრალოდ იმდენად მომეწონა, მინდა გაგიზიაროთ.

giphy

და თუ შენს თავში ფიქრები გაბლანდულია და თანაც, ნეირონული ქსელებით გაბმულია, ყოველდღიური ფერიცვლის მორევში უცებ გაჩნდება შენს ფლეილისტში “ინტერვალი” და ის ოთხი მუსიკა, რომელიც სულ დიდი 5 თვეა რაც დაიბადა, შენს გონებაში შემოიჭრება და თანაც, ისე შემოიჭრება, რომ მათ მუსიკებს შორის ინტერვალი დღითიდღე შემცირდება. თუ “გაგიმართლათ” და ჩემნაირი მსმენელი ხართ, იმდენჯერ მოუსმენთ სანამ ტვინის უჯრედები არ გაგეხეხებათ.

მიუხედავად იმისა, რომ დღევანდელ სამყაროში გაცილებით უფრო ნაკლებად გვიწევს ფიზიკური ლოდინი, რადგან განვვითარდით ასე თუ ისე და წერილი ესემესმა ჩაანცვლა, ცხენი მანქანამ, ბიბლიოთეკა გუგლმა, ჟეტონები ბარათებმა (მეტროში) და ა.შ მაინც გამუდმებით ველოდებით ვიღაცას ან რაღაცას ცხოვრებისაგან. და კი, დამღლელია გამუდმებული ლოდინის რეჭიმი, ალბათ მაგიტომაც შემოეწერათ ასეთი სიმღერა…

31 ოქტომბერს, 6 საათზე მათი კონცერტი იმართება, თსუ-ს სააქტო დარბაზში, ხოდა ძალიან მაინტერესებს როგორი საღამო გამოვა, დასწრება თავისუფალია და იქნებ მოხვიდე კიდეც…

ტანი ეხება და ჰყვება ხმას, ეს ხმა ამ ტანის ფორმას ჰგავს, ბგერები ეხებიან კანს და ტოვებენ დახორკლილ კვალს.

და ბოლოს, გემრიელი ლუკმა შემოვინახე, ალბათ სიყვარულის მერე ზღვაზე თუ დაუწერიათ მუსიკოსებს სიმღერები, ვაჭა ფშაველა კარგად გამოხატავს ზღვის სიდიადეს როდესაც ამბობს – ზღვაში ბევრი წყალი ერევა, მაგრამ ზღვას მაინც ზღვა ჰქვიან და ზღვაც იმიტომ არის, რომ ყველა იმ მდინარეთ იტევს, ისისხლხორცებს და საკუთარს დიდებულს სახელს არა ჰკარგავსო.

ხოდა ჩემო მკითხველო, შენთან დავტოვე ჩემი ჩაფიქრებული ცა, დიდხნიანი პაუზის შემდეგ მემგონი დავბრუნდი და გიტოვებ მუსიკალურ ზღვას, შემდეგ პოსტამდე ❤