29 ივლისი დაიწყო, დაიწყო და თანაც როგორ… ეს ის დღეა როდესაც კიდევ უფრო ვხვდები, რომ სამყაროში ყველაზე ძვირფასი მეგობრები არიან. ვერანაირი სხვა მათ ვერ ჩაანაცვლებს, როგორ ვცდილობ ვიყო მეც კარგი მეგობარი, არ ვიცი რამდენად გამომდის, თუმცა ვაღიარებ რომ ძნელია. ახლა სოფელში ვარ და ჭრიჭინებმა აიკლეს აქაურობა (სასიამოვნოდ)😛

მეორე წელია რაც ჩემს დაბადების დღეს ბლოგთან ერთად ავღნიშნავ. ვორდპრესმა მომიშინაურა და იმდენად მიყვარს ეს ადგილი სიტყვებით ვერ „გადმოვსთქვავ„. აქ გავიცანი ადამიანები, რომლებიც არასოდეს მყავს ნანახი და ისიც კი არ იციან, რომ ვიცნობ. მათი, ანუ თქვენი ამბები ისევე მაინტერესებს როგორც საკუთარი მეგობრების ისტორიები. თქვენგან ბევრს ვსწავლობ და ბევრსაც ვიგებ.🌟🌟🌟🙈

როგორი იყო 17 წლის ხატია. ალბათ ძალიან დაღლილი, უძილო, მშვიდი და შინაგანად აბობოქრებული. წელს ძალიან ბევრი ნაოჭი გაიჩინა ტვინზე, მოიშორა ეროვნულები და მის პასუხებს დღემდე მოუთმენლად ელის.

ჩვიდმეტი წლის ასაკში…

  • გავუშვი ჩემი ყველაზე ახლო მეგობარი კუ, რომელიც ცუდათ გამიხდა და მის ასეთ მდგომარეობას ვეღარ ვუყურებდი. ორ წლიანი ურთიერთობა ამით შეწყდა.
  • ვიყავი ყველაზე დალაგებული, თითოეული დღე გაწერილი მქონდა და ერთფეროვნების აღზევება იყო მთელი წელი.
  • ვიყავი მკითხავთან :დდდ „ცხოვრებაში ყველაფერი უნდა გამოსცადო„ – გულში ამ სლოგანით. ბევრი ვიხალისე და არ ვნანობ.
  • მივხვდი, რომ არ ვარ დომინანტი ადამიანი. სიგარას ვგავარ: უნდა მომქაჩო, რომ კარგად ავენთო.
  • საყვარელი მასწავლებელი ვიპოვე – ჩემი უნარების მასწავლებელი. ჩემთვის ნამდვილი მაგალითია 💙 იმდენად კარგია, რომ მათემატიკით დამაინტერესა :დ
  • გამოვცადე ბანკეტი საკუთარ თავზე და დიახ, მაგარი ბანძობაა.
  • გავიცანი სალომე, რომელიც ნამდვილი შენაძენია – უსაყვარლესი და უთბილესი ადამიანი.
  • ჩემში პატრიოტოზმის გრძნობამ და ოკუპანტი ქვეყნის სიძულვილმა პიკს მიაღწია მას მერე, რაც ისტორიით გადავწყვიტე ჩამებარებინა.

ხო და… მემგონი გავიზარდე 😽🌸