თავს რაღაცნაირად კარგად ვგრძნობდი როდესაც ავუყვებოდი კიბეებს და წარმოვიდგენდი რას აკეთებდა ის ახლა. დამხვდებოდა თუ არა ისევ დიდი სარწყავით ხელში და მეტყოდა გაწელილად -გ.ა.მ.ა.რ.ჯ.ო.ბ.ა. რამოდენიმე დღის წინ, შეხვედრით სასიამოვნოდ გაღიმებულმა, სახლში რომ შევედი დედამ გაკვირვებულმა მკითხა ასე რამ გაგახალისაო, მეც ვერ მოვითმინე და ვუთხარი ჩემი მეყვავილე მეზობლის შესახებ. დედაჩემმა მიყურა, მიყურა და ხანგრძლივი პაუზის შემდეგ მეუბნება: – კი მაგრამ ხელოვნურ ყვავილებს რატო რწყავს, შტერია? 

გამოვშტერდი, არ დავიჯერე დედაჩემის ნათქვამი რომ ის მწვანე ყვავილები ხელოვნური იყო. მთელი საღამო ვერ მოვისვენე, ბოლოს, ღამის პირველი საათი იქნებოდა ხალათი მოვიცვი, მესამე სართულზე ჩავირბინე და ყვავილებს დავაკვირდი. ხელოვნურისა ისევ ვერაფერი შევატყე, ბოლოს მოტეხვა განვიზრახე და აი მაშინ დავიჯერე დედაჩემის, როდესაც მწვანე პლასმასის ღერო იმის ნაცვლად რომ მოწყვეტილიყო, მკვეთრად გადაიღუნა.

ის ყვავილები მე სულაც არ ამიყვავებია… :დ

გუშინ სახლში ვბრუნდებოდი, რომ მესამე სარულზე შემეფეთა, ხელში სარწყავი არ ეჭირა და გამიკვირდა. მივესალმე და გზა უნდა გამეგრძელებინა, რომ ხელით შემაკავა და მკითხა: – რა გქვია?გაკვირვება არ შევიმჩნიე და საუბარი გავუგრძელე, რომელიც „სასიამივნოა შენი გავნობა-ს„ იქეთ ვერ წავიდა…  

არვიცი ამ ისტორიას  ექნება თუ არა გაგრძელება… ის კი ვიცი, რაიმე თუ მოხდა მე-3 ნაწილიც აუცილებლად დაიწერება.