Featured

გახსოვდეს სიკვდილი

სიკვდილი საშინელი რამაა, არა, განა იმას ვამბობ რომ არასოდეს მინდა მოვკვდე, უბრალოდ ძალიან მძიმეა იმ ადამიანებისათვის ვისაც სიკვდილის დანახვა შეუძლიათ, თორემ მათ ვისაც უკვე დაახუჭინა სიკვდილმა თვალები მათთვის სიკვდილი არაფერია.

გუშინ ავტობუსში საინტერესო საუბარს მოვკარი ყური, 82 წლის ბებო, მეორე – 76 წლის ბებობს გამოეხმიანა. ჯერ ასაკი ჰკითხა, მერე შეუქო გარეგნობა ასაკთან შედარებით, მაგრამ თან დააყოლა – ეჰ, 6 წელი ისე გაივლის ვერც კი მიხვდები. იციი ზოგჯერ ვფიქრობ, სიცოცხლე სასჯელია თუ საჩუქარი. წლების წინ კაცის მკვლელს ვიცნობდი რომელმაც 100 წელს მიაღწია, რაღა დასამალი ეგაა და მამაჩემის ძმა იყო, თავიდანვე ვიცოდი როგორი მძიმე ცოდვა ჰქონდა აკიდებული და როდესაც მას ვუყურებდი ხანშიშესულს, მაშინ მივხვდი, რომ ღმერთმა ის სიცოცხლით დასაჯა. ახლა მე მოვხუცდი და მეშინია, ვაი თუ ღმერთს იგივენაირი სასჯელი გაუმზადებია ჩემთვის.

ამ საუბარმა ძალიან იმოქმედა ჩემზე, ზოგადად მოხუცების თვალით სამყარო როგორი სხვანაირია მაგაზე დამაფიქრა. თუმცა არ შემიძლია არ დავწერო სულ რაღაც 3 კვირის წინ გადახდენილი ამბავი, რომელიც დიდი ხანია მინდოდა დამეწერა მაგრამ ამ დრომდე ვერ შევძელი. მოკლედ, ერთ დილას, მოწმენდილ ცაზე მეხის გავარდნასავით გავიგე, რომ მამაჩემი ძვლების ექიმთან იყო და მან სისხლის ანალიზზე დაყრდნობით სიმსივნე ივარაუდა და ამ ვარაუდის დასადასტურებლად სასწრაფოდ გააგზავნინა ანალიზი გერმანიაში. მოკლედ, ძალიან მიჭირს დავწერო ამ პერიოდზე, რადგან უმძიმესი იყო. 10 დღე პასუხების მოსვლამდე, ძალიან ბევრი დრო მქონდა ფიქრისთვის, ისე მოხდა რომ არდადეგები მქონდა და ძირითადად სახლში ვიყავი. ამ დროის მანძილზე კი ბევრი რამ სხვანაირად დავინახე.

  • ღამით ვერ ვიძინებდი და სულ ტირილი მინდოდა, სხვა რამეზე უბრალოდ ვერ ვფიქრობდი და მივხვდი რომ ძლიერი სულაც არ ვყოფილვარ.
  • ის რაც გადმოცემით ვიცოდი, ახლა თავად გავაანალიზე, რომ სიკვდილის წინაშე ადამიაენები უსუსურები ვართ.
  • მივხვდი როგორი უმძიმესი ტკივილი ტრიალებს იმ ოჯახებში, რომლებშიც მსგავსი რამ ტრიალდება.
  • დავინახე როგორ უაზროდ ვფლანგავთ ადამიანები დროს, რომ იმაზე ნაკლებ სითბოს გავცემთ, ვიდრე საჭიროა და არ ვცდილობდი პირადად მე ყოველ დღე გამეხარებინა საყვარელი ადამიანები.
  • მივხვდი რომ ყველაფერი უაზრო იყო რაზეც კი ვდარდობდი იმიტომ, რომ საყვარელი ადამიანების კარგად ყოფნაზე უფრო მნიშვნელოვანი რამ არ არსებობს.

როდესაც კარგი პასუხი მოვიდა, უბრალოდ არ მჯეროდა, მეგონა მატყუებდნენ, რადგან ცუდს მოველოდი. დაამ მემგონი პესიმისტიც აღმოვჩნდი რეალისტობაზე რომ ვდებდი თავს. რამოდენიმე დღის მერე დედაჩემმა საუბრის დროს, კონტექსტიდან ამოვარდნილად, ძალიან მშვიდად მითხრა რომ უგულო ვარ. არ მწენია, რადგან ზუსტად ვიცი დღემდე ჰგონიათ ჩემებს, რომ ეს ამბავი დიდად არ განმიცდია. ახლა რომ ვიხსენებ ჩემს თავს, ხომ, იმაზე მხიარული ვიყავი ვიდრე ჩვეულებრივ, იმაზე უფრო დამჯერი, თბილი…. მაგრამ ამ პერიოდში ჩემს ოთახში ხშირად შევდიდოდი ცრემლების ჩასაყლაპად.

და დროა დავასრულო ჩემი არც თუ ისე პატარა ბლოგი, უბრალოდ სწავლის დროს უცნაურმა ფიქრებმა შემომიტიეს, დავფიქრდი, როგორი სიკვდილით მოვკვდებოდი არჩევანი რომ ჩემზე იყოს და მოვიფიქრე – სიხარულისგან რომ გული გამისკდეს. დაამ მერე აქაურობა გამახსენდა, მომნატრებია ❤

Advertisements

სახლი

რამოდენიმე დღის წინ მეგობართან საუბრისას აღმოვაჩინე რომ საკთარ სახლზე შეყვარებული ვარ. აქამდე ამაზე არ მიფიქრია, არსებობს ადამიანების ისეთი კატეგორია რომლებსაც არ უყვართ სახლში დროის გატარება და სანაცვლოდ ურჩევნიათ გარეთ გაატარონ დრო, უცხო გარემოში. მე კი იმ ადამიანებს მივეკუთნები საკუთარი ოთახი რომ გამუდმებით ენატრებათ და ერთი სული აქვთ როდის დაბრუნდებიან შინ. მოკლედ, გადავწყვიტე, რომ ამ ბლოგში ჩამოვწერო სია, თუ როგორ შეგვიძლია სახლიდან გაუსვლელად გავერთოთ.

  1. ავაშენოთ კარავი

თვითონ კარავის აშენების პროცესია ძალიან სახალისო და შემოქმედებითი, მაგ დროს უამრავი იდეა მოგდის და როდესაც ბოლოს შენს ქმნილებას უყურებ ძალიან სასიამოვნოა. შედეგად, კარავში შეგიძლიათ წიგნი წაიკითხოთ, მუსიკას მოუსმინოთ ანაც უბრალოდ დაიძინოთ (სამივე გამომიცდია და გირჩევთ :დდ)

2. გამოვაცხოთ ნამცხვარი

თვითონ კეთების პროცესი ძალიან სასიამოვნოა, მითუმეტეს მაშინ თუ რაღაც ახალს აკეთებთ. აქ დავწერ ჩემი საყვარელი ტრიუფელების რეცეფტს, რომელიც უმარტივესი გასაკეთებლია და პარალელურად უგემრიელესი გამოდის.

ერთ ყუთ დაჩა კარაქს ვუმატებთ ჰერკულესის ფანტელებს, რასაც შეიზელს (მშრალი უნდა იყოს მიღებული მასა) დავუმატებთ კაკაოს, ფერის მისაცემად გემოვნებით. შემდეგ ვუმატებთ გატარებულ თხილს, ნიგოზს და შაქარს გემოვნებით ასევე ვანილსაც. შემდეგ მიღებული მასისგან ვაკეთებთ რგოლებს რომელსაც გულში ვუკეთებთ მთლიან ნიგოზს, თხილს ან ნუშს. მიღებულ ბურთულებს საბოლოო ჯამში ამოვავლებთ ქოქოსის ფანტელებში, ანაც კაკაოში. სულ ესაა.

3. დავხატოთ რაიმე

მერე რა თუ მხატვარი არ ხართ, მშვენიერი გასართობია ხატვა…

4. წავიკითხოთ წიგნი

მე რეკომენდაციას გავუწევ “კევინზე უნდა დაგელაპარაკო”-ს ლაიონელ შრაივერის რომანს, რომელიც ამ ზაფხულს წავიკითხე და დღემდე შთაბეჭდილების ქვეშ ვარ.

5. ვუყუროთ ფილმს

6. დავალაგოთ სახლი :3

არვიცი ბიჭებისთვის რამდენად რელაქსაციის შემცველი იქენება ეს პროცესი, და ზოგადად, არვიცი ეს ბოლო პუნქტი რამდენად სწორია რომ დავწერე საზოგადოდ. მაგარამ ჩემი გადმოსახედიდან სახლის დალაგების პროცესი, თავისი შედეგიანად, ძალიან სასიამოვნოა.

ჩემი დაბადება #3

მესამე წელია, რაც დაბადების დღეს ბლოგთან ერთად ავღნიშნავ. ტრადიციას არ ვარღვევ და ჯერ არ გათენებულზე ვცდილობ გავიხსენო განვლილი წელი და შეძლებისდაგვარად შევაფასო. ძალიან საინტერესო გამოდგა 18 წლის ხატიას ცხოვრება, რადგან ამ წელს რადიკალურად შევიცვალე ცხოვრების სტილი. სკოლა-სახლი სკოლა-სახლი როგორც იქნა შეცვალა სრულიად სხვა არსებითმა სახელებმა, რომლებიც უცხო, საინტერესო და ბევრად უფრო დამამახსოვრებელი იყო ჩემთვის. მიუხედავად იმისა, რომ სკოლის დროინდელი მეგობრების სრული თუ არა, უმეტესობის ჩამოშორება ბუნებრივად მოხდა, მაინც გულსატკენია ჩემთვის მათ გარეშე დროის გატარება და რთულია ახალი, უნივერსიტეტის მეგობრების, ისე ახლოს მიღება, როგორც ეს აქამდე კლასელებთან გამომდიოდა. ამ ყველაფრის ფონზე თავს ყველაზე კარგად ის მაგრძნობინებს, რომ საუკეთესო მეგობარი არ დამიკარგავს (ფაქტობრივად ჩემი “სოულმეითი”) და ისევ, ტრადიციულად ერთად ავღნიშნავთ ჩვენს დაბადების დღეს (წინა ბოლოგში მაქვს დაწერილი მაგრამ აქ ისევ განვმეოირდები და ვიტყვი, რომ მე და მონიკა ერთსა და იმავე წელს, თვეს და დღეს დავიბადეთ) საერთო სამეგობრო წრეში.

რგორი იყო 18 წლის ხატია… ალბათ ზარმაცი. მტკიცე, იმედგაცრუებული და მიზანდასახული.

18 წლის ასაკში….

  • ვისწავლე კერვა სამოყვარულო დონეზე და მივხვდი, რომ პროფესიულ დონეზე მჭირდება მისი სწავლა.
  • პირველად ვიყავი ურთიერთობში და ისეთი იყო ვშიშობ უკანასკნელი არ აღმოჩნდეს.
  • გავიჩინე 46 წლის საუკეთესო მეგობარი, რომელიც უუძალიანკარგეს რჩევებს მაძლევს.
  • გავხდი თსუ-ს სოც. პოლის სტუდენტი და მისი წყალობით უფრო უფერული მეჩვენება სამყარო.
  • დავიწყე ქარგვა- ნერვების მშვენიერი სავარცხელი გამოდგა.
  • ნიჰილიზმი შემომეპარა.

ვაგრძელებ 31 ივლისს ამ ბლოგის წერას, რადგან იმ ღამით გაგარძელება არ მაცადეს… აწი უივე 19 წლის ვარ და დიდი არაფერი შეცვლილა.

როცა სიცოცხლე გწყურია

დღეს ბოლოს წინა გამოცდიდან რომ ვბრუნდებოდი სახლში, აბრაზე დიდი ასოებით დაწერილი რეკლამა წავიკითხე “როცა სიცოცხლე გწყურია”. რომელიღაც მინერალური წყლის სლოგანია,მაგრამ მაგას რა მნიშვნელობა აქვს. სიცოცხლის წყურვილზე დავფიქრდი, რომელიც ჩემში დროის სვლასთან ერთად სადღაც უჩინარდება. როგორ მინდა შემეძლოს თითოეული წამით ვტკბებოდე რასაც კი სამყარო იმეტებს ჩემთვის, მინდა იმედებით სავსე ვიღვიძებდე ყოველი დღე და მინდა სამყარო ისეთი იყოს როგორსაც ფილმებში აჩვენებენ. ხშირად ვაკნინებ საკუთარ თავს მხოლოდ იმის გამო, რომ ცხოვრებისგან მაქსიმუმს ვერ ვიღებ და არაფერს არ ვცდილობ. საკუთარი თავი აკვარეუმში მყოფ თევზს მაგონებს სამ წამიანი მახსოვრობით, რადგან იგივე შეცდომებს ვუშვებ რასაც უწინ, საზოგადოების მიერ შექმნილ ჩარჩოებში ვარ მოქცეული და გამბედაობა არ მყოფნის ზღვარი გავარღვიო.

როდესაც პატარები ვართ ყველაფერი მარტივი და შესაძლებელი გვეჩვენება. ამიტომაც ვაშენებთ ძალიან დიდ, ლამაზ და შთამბეჭდავ ოცნების კოშკებს. მაგალითად მე ყოველთვის მეგონა, რომ მარსიდან დავუქნევდი ხელს დედამიწას. სულ სხვა ფერებში ვხედავდი სამყაროს. მერე კი უბრალოდ გავიზარდე და ასე მაღლა ატყორცნილი, საკუთარი კოშკის სახურავზე ვიყავი, რომ უეცრად ჩემი კოშკი წაბარბაცდა და დაინგრა. მე კი მის ნარჩენებში მოვყევი და გავიჭედე. რთულია კოშკის ნანგრევებზე პატარა სახლის აშენება რომელიც შენს შესაძლებლობებს სულაც არ აღემატება და იცი, თავს უკეთესად გაგრძნობინებს. მაგრამ ძნელია დაიწყო განადგურებულმა რაიმეს შენება, რთულია გჯეროდეს ისევ რაღაცის გამეტებით. და როდესაც იმედები ქრება, სიცოცხლის წყურვილიც სადღაც იკარგება,მიუხედავად იმისა რომ იცი უწყლოდ დიდი დღე არ გიწერია.

დამპლური თამაშები

დედამიწაზე სულ რაღაც 18 წელი, 11 თვე და 12 დღეა რაც ვცხოვრობ. ეს დრო კი საკმარისი აღმოჩნდა იმის დასადგენად რომ ადამიანების უმეტესობა თავს ისეთებად გვაჩვენებს როგირებიც სინამდვილეში არ არიან. სწორედ ამიტომ მას შემდეგ რაც ჭკუაში ჩავვარდი და გავაცნიბიერე, რომ მეგობრობა სულაც არაა ერთად ქვიშის პასკების ცხობა, ჩემმა სამეგობრო წრემ დაპატარავება დაიწყო და მინიმუმამდე დავიდა.

ნელნელა ახალი ადამიანების შემოშვება დავიწყე ცხოვრებაში და ეს პროცესი საკმაოდ გამირთულდა.  ერთი პერიოდი მეგონა, რომ ადამიანების გაშიფვრა ვისწავლე, ჩემს ზე ნიჭიერებას სწორედ ამ სფეროში ვხედავდი მანამ სანამ სპეციალურად ჩემთვის დადგმული სპექტაკლის მონაწილე არ გავხდი. სამწუხაროდ არსებობენ ისეთი ადამიანები, რომლებიც საკმაოდ ბუნებრივად თამაშობენ საინტერესო როლებს და ზემოდან გულწრფელოფის ფანტელებს ისე მადისამღძვრელად აყრიან, რომ სურვილი გიჩნდება შეჭამო. მაგრამ გასინჯვის შემდეგ მაინც ცუდი გემო გრჩება.

ალბათ ერთ-ერთი მიზეზი, იმისა თუ რატომ გვენატრება ყოველთვის ბავშვობა, ისაა, რომ არასოდეს არ გვიწევდა 100-ჯერ გაზომვა რომ ერთხელ გაგვეჭრა. ურთიერთობები ერთ დიდ თამაშს დაემსგავსა სადაც წაგებული ტკივილითა და იმედგაცრუებით “ჯილდოვდება” და თუ არ გინდა წააგო, კარგი მოთამაშე უნდა იყო. არ უნდა დაგეზაროს 100-ჯერ გაზომვა.

ძალიან მიყვარს ის ადამიანები რომლებთანაც თამაში არ მომიწია, პატარაობიდანვე ჩემთან ერთად რომ მოდიან. ისინიც მიყვარს, ახლა რომ თამაშგარე ურთიერთობები მაქვს. ამ პოსტის წერისას წინადადებები ბევრჯერ დავწერე და წავშალე, რადგან არვიცი რამდენად სწორად ვწერ სიტყვებით იმას, რასაც ვფიქრობ. ჩემთვის ძალიან ძნელი იყო იმის გააზრება, რომ ადამიანებთან მეც ვთამაშობ. უბრალოდ იმ დასკვნამდე მივედი, რომ ღირსეული მოთამაშეები უნდა ვიყიოთ და სპექტაკლები არ დავდგათ.

Continue reading “დამპლური თამაშები”

საუბრები ინტერნეტ მეგობართან

რამდენიმე წლის უკან, მაშინ როდესაც ჩემი ყოფიერება არცთუისე მრავალფეროვანი იყო, და შემოიფარგლებოდა სკოლა-სახლი, სკოლა-სახლით, ძალიან ბევრი ინეტრენეტმეგობარი გავიჩინე. სწორედ იმ მიზნით, რომ საინტერესო ადამიანებთან ურთიერთობით უფრო საინტერესოდ გამეტარებინა დრო. მათგან დღემდე ერთი ადამიანი შემომრჩა. ერთმანეთი სამი წლის წინ გავიცანით და გაცნობიდან პირველივე დღეს ერთმანეთს სახელები შევურჩიეთ. მე დეივის ვეძახი, ის ენის. ერთმანეთთან საკმაოდ საინტერესო მიმოწერები გვაქვს ყოველთვის და გადავწყვიტე ცოტა რამ აქ, თქვენ, გაგიზიაროთ.

  • ენი: როგორ ხარ დეივი?
  • დეივი: უკეთესადაც შეიძლება, შენ?
  • ენი: ნორმალურად, სხვა პასუხს ველოდი
  • დეივი: არაპროგნოზირებადობას რა ჯობს
  • ენი: უკეთესად რომ იყო რა არის საჭირო
  • დეივი: სიტყვაძუნწობა და გამბედაობა.
  • ენი: სიტყვაძუნწობა-შენი?
  • დეივი: დიახ, „ბრძნად მეტყველებაი ვერცხლი არს წმიდაი, ხოლო დუმილი – ოქროი რჩეული“ ხომ გაგიგია. ფუჭსიტყვაობა ანადგურებს ბევრ რამეს
  • ენი: ზოგჯერ სიჩუმეც ანადგურებს ბევრ რამეს
  • დეივი: კი, ყველაზე კარგი ოქროს შუალედის მოძებნაა, რომელიც ძალიან რთულია, მაგრამ სირთულეებს რა სჯობს
  • ენი: გყავს ისეთი ადამიანი რომელთანაც ამ შუალედს არ იცავ და სრულიად ღია ხარ მისთვის?
  • დეივი: მე არავისთან არ\ვერ ვიცავ ამ შუალედს, სულ ვფუჭსიტყვაობ, გახსოვს რომ მკითხე რა არის იმისთვის საჭირო რომ უკეთ იყოო, სწორედ ეს – ვოყო სიტყვაძვირი. ადამიანს თავი არ უნდა მოაბეზრო თუ არ გინდა მისთვის გაუფასურდე.
  • ენი: მესმის რასაც ამბობ, მეც გამომიცდია ის გრძნობა, მარტო რომ დარჩები საკუთარ თავთან და გაიაზრებ რამდენი ილაყბე უაზროდ, არასასიამოვნოა ნამდვილად.
  • დეივი: რემარკის ფრაზა არ მახსოვს მაგრამ ეს შინაარსი ჰქონდა: რა უბადრუკი ხდება ჭეშმარიტება როდესაც მას გამოვთქვამთ
  • ენი: ნამდვილად მასეა. რა განაღვლებს? ოღონდ ეს ისეთი კითხვა არაა ცინიკურად რომ იციან ხოლმე.
  • დეივი: ზევით რაც ვახსენე მაგის გარდა? აჰ უი ჩვენ მარტო სიტყვაძვირობის საჭიროება განვიხილეთ, მე კიდევ გამბედაობა ვახსენე
    (სიტყვაძვირობათქო და რამდენს ვლაყბობ, ფსევდოინტელექტუალობის ეტალონი ვარ გულწრფელად)
  • ენი: ლაყბობა ცოტა სხვა რამეა, ამ საუბრისგან საკმაოდ შორს, ასე რომ გისმენ გულისყურით, რას გულისხმობ გამბედაობაში, უფრო კონკრეტულად
  • დეივი: ხშირად ადამიანებმა წუთიერი სიამოვნებები უნდა დავთრგუნოთ გრძელვადიანი მიზნებისთვის. ანუ ცდუნებები უნდა დავთრგუნოთ, ცუდი ჩვევები და ასე შემდეგ. არამარტო გრძელვადიანი,თუნდაც იმ მომენტით ტკბობის ალტერნატიული გზა ვეძიოთ და გამოვიდეთ კომფორტის ზონიდან რასაც გამბედაობა სჭირდება ჩემი აზრით.
  • ენი: ერთმანეთს ხშირად სულაც არ გამორიცხავს მიზანი და წუთიერი სიამოვნებები ცხოვრება სწორედ ეგაა, რაც შეიძლება ბევრი რამ უნდა მოასწრო. განა ღირს რაიმე ერთზე კონცენტრაცია, როცა ირგვლივ ამდენი რამაა?! ანუ როგორც მივხვდი შენ ერთი მიზნისთვის სხვა პატარა სიამოვნებებზე უარის თქმა არ შეგიძლია?
  • დეივი: მე კომფორტის ზონიდან ვერ გამოვდივარ რომელიც მანადგურებს. ეს უკვე დიდი პრობლემაა, მაგრამ დიდი ცდუნებაა იჯდე თბილ ოთახში და არაფერი აკეთო ვიდრე ცივ ოთახში იკითხო, უხეშად რომ ვთქვათ.
  • ენი: მესმის და გეთანხმები, მაგრამ რამდენადაა თბილი ოთახის დატოვება გამბედაობა, როდესაც წინასწარ იცი რომ იქ ცივი ითახია წიგნებით სავსე და მეტი არაფერი. გამბედაობა ხომ ისაა როდესაც არ იცი წინ რა გელოდება და ერთგვარ რისკზე მიდიხარ
  • დეივი: ეგეც, მაგრამ ისიც გამბედაობაა გადადგა ნაბიჯი პროგრესისკენ და მიატოვო „ თბილი ოთახი“ თან ეს გააკეთო დამოუკიდებლად, დახმარების გარეშე.
  • ენი: მთავარი აქ მოტივაციაა, თუ მოტივაცია არ გაქვს არაფერი გამოვა.
  • დეივი: კი მოტივაცია რა თქმა უნდა, ხოდა სწორედ შენ თავს რო მოტივაცია შეუქმნა მაგას უნდა მყარი ნაბიჯის გადადგმა რასაც გამბედაობა სჭირდება რეალურად ადამიანი რომ იყოს პროდუქტიული საჭიროა მშობლების ჩართულობა, ქცევითი მოდელი და არა მარტო ჭკუის დარიგება .
  • ენი: ერთი კვლევა წავიკითხე ამასწინად, მე-20 საუკუნეში ჩაატარა ერთმა პათოლოგმა. ბავშვთა სახლიდან 20 ბავშვი აიყვანა და ორ, 10 კაციან გუნდად გაყო, ერთ ჯგუფს ისეთი აღმზრდელები მიუჩინა რომლებიც ბაშვებს ეუბრეოდნენ თუ როგორი ნიჭიერები არიან, როგორი ლამაზები და კარგები… მეორე გუნდს კი პირიქით, ამღზდელები მათ ამცირებდნენ და ეუბნეოდნენ რომ არარაობები არიან. შედეგმა აჩვენა რომ ის ბავშვები რომელიც თბილ გარემოში აღიზარდა, წარმატებული ადამიანები გამოვიდნენ. მეორე გუბდის ბავშვები კი პირიქით, სამმა მათგანმა თავი მოიკლა, ჩაკეტილი და დეპრესიული ბავშვები დადგნენ. გარემოს დიდი მნიშვნელობა აქვს, თუ სად მოვხვდით. ხშირად გადამწყვეტიც.
  • დეივი: მაგრამ ისიც უნდა გავითვალისწინოთ, რომ თავის მსხვერლპლად გასაღებაზე მარტივი არაფერია
  • ენი: უბრალოდ ჩვენ მაინც უნდა ვეცადოთ საკუთარი თავის ყველაზე კარგი ვერსიები ვიყოთ.
  • დეივი: და ჩვენ თავს უნდა გავუწოდოთ ხელი.
  • ენი: კიკიკი. უნდა ვიბრძოლოთ.

Draft (11.04.2018)

როდესაც საკუთარი თავით უკმაყოფილო ხარ. დღეები დღეებს მისდევს და იმის ნაცვლად რომ რაიმე სასიკეთოდ შეიცვალოს, უფრო და უფრო გიღრმავდება საკუთარი თავის მიმართ პროტესტი. უფრო და უფრო ითრგუნები, შინაგანად იჭამ თავს და მაინც ვერაფერს ცვლი. მერე დაფიქრდები და პირველი რაც თავში გაგიელვებს ისაა, რომ საკმარისად კარგი არა ხარ. ეს ძალიან გაგამხიარულებს, რადგან საკუთარ თავს დასცინებ, თუ როგორი ცოდოა, თურმე კარგობაზეც ჰქონია პრეტენზია.

მერე ამ ბლოგზე შემოხვალ და ისევ, უაზრო, სიცარიელეში გაფანტული ფიქრების გარდა რომ ვერაფერს იპოვი საკუთარ თავში, დასაწერიც არაფერი გექნება, კომპიუტერს გამორთავ და დასაძინებლად გაეშურები.

დღევანდელი დღე განსაკუთრებულია, რადგან თავს უფლება მივეცი ის უაზრობები ვწერო რაც ხელზე მომადგება.